23-01-17

Niet iedereen...

.
Niet iedereen heeft vorige week begrepen, waarom ik er vrijdag een zwarte bladzij in de geschiedenis van heb gemaakt.
Sommigen dachten zelfs, dat ik iemand verloren had.
Maar dat is dus niet zo. Het ging louter en alleen om de Amerikaanse nachtmerrie.
Heel veel Amerikanen hebben op "hem" gestemd.
Maar ik weet nu gelukkig ook, dat heel veel Amerikanen het er helemaal niet mee eens zijn. Die verfoeien zijn sexistische en racistische, ongenuanceerde uitspraken.


Ook zij zijn boos, of misschien eigenlijk bang.
In tientallen steden zijn miloenenen mensen aan het protesteren gegaan: ook in andere landen.
Ook in Engeland, Australië... zelfs in Haarlem.


Daar ben ik blij om.
En daarom stuur ik liefde naar ze toe en naar de hele situatie.
Nou vooruit... ik ben vandaag in een gulle bui: naar de hele wereld!






Love, Love, Love, Let It Flow Forth Unceasingly  

19-01-17

Jenny Nyström en de Tomtar

.
Ach, weet je wat?
Ik ga nog even door op Jenny Nyström.
Mijn reisje naar Zweden is pas in mei, maar ik ga mezelf alvast een heleboel leuks kado doen.
En dat doe ik door in het leven van Jenny Nyström te duiken.


Ze werd geboren 1854 in één van de oudste steden van Zweden: Kalmar.
Het is toch wel bijzonder dat er 163 jaar na je geboorte nog steeds iemand is, die iets over je schrijft op d'r weblog.
En dat je illustraties niet weg te denken zijn uit de Zweedse scholen en huishoudens.
Er is zelfs een winkel in Stockholm, helemaal vol met het voornaamste bedenksel van Jenny, de Tomtar! Kijk hier is er ééntje...


Ik vind 'm een beetje op m'n vader lijken, alleen had die geen baard!
De Tomtar zijn een soort van volwassen kabouters. En ze zijn er om te helpen en om goed te doen.

Jenny begon op haar achtste te tekenen en schilderen en later startte ze een studie aan de school voor schone kunsten in Göteborg.
Ze was pas 19 toen ze het kinderboek : Lille Viggs äventyr på julafton
van Viktor Rydberg illustreerde  (Kleine Viggs avontuur op kerstavond)


De eerste Tomtar is hier dus al te zien. Hij klopt op het raam. "Is er iemand thuis?" vraagt hij.

Langzaamaan verandert de Tomtar in dit ventje, vol kleur en gezelligheid.
En natuurlijk één en al bedrijvigheid. 


Een goeie Tomtar zit nooit stil, net zoals Jenny Nyström nooit stil kan hebben gezeten.
Er zijn duizenden illustraties van haar te vinden. En echt niet alleen van Tomtar.

Jenny Nyström, zelfportret:



"I morgon kommer jag att forsätta. Kanskar!
Jag älskar dig. 
Hälsningar från Marlou"




18-01-17

Jenny Nyström

.

Ik heb "iets" met Zweden. Weet niet wat dat "iets" is, maar ik heb het.
De kleine Linnéa, waar ik al heel wat over geschreven heb, is echt een favorietje van me (één verhaaltje zien? Klik dan op Linnéa) en nu is daar al een tijdje geleden Jenny bij gekomen, Jenny Nyström.
Ik hou heel erg van de illustraties die zij maakte.

Henry en ik hebben afgelopen zondag een reisje naar en door Zweden geboekt en ik hoop dan ook het graf van deze kunstenaar te mogen bezoeken. Of het geboortehuis, wie weet...
Weet alleen nog niet waar ze begraven is, maar ik denk in Stockholm, want daar is ze op 17 januari 1946 gestorven, 71 jaar geleden dus.
En aangezien de rondtrip in Stockholm begint én eindigt zal ik die plekken zeker vinden.
Hier is alvast een voorproefje van dat wat zij maakte. 
Ze illustreerde vooral kinderboeken. Kijk eens naar al die vrolijke gezichtjes, en die ene die moet zo huilen, aaach!


Maar ook boeken voor volwassenen. Dit spreekt me aan: de kleding en de mooie warme dekjes voor de rendieren. En natuurlijk het hondje dat vrolijk mee rent!


Ik zal zeker meer van deze kunstenaar laten weten en zien.
Misschien kan ik in een boekhandel aldaar wat mooie kaarten scoren!




17-01-17

Allenig...

.

Nee hoor ik ben helemaal niet zielig!
Maar het hondje is uit logeren en zondag weinig gelopen, dus... heb ik besloten dat ik het rondje Bolwerk gewoon in m'n eentje doe! Allenig dus: heerlijk!
Why not!
Els is pas geopereerd aan d'r oog en niet zomaar staar of zoiets, maar iets heel ingewikkelds met onder narcose en een nacht in het ziekenhuis en daarna een paar weken niet mogen bukken en tillen...
Dus hondje is een tijdje ondergebracht bij goede vrienden met ander hondje, waarmee ze altijd aan het dollen is!
Gisterochtend wél gelopen én een bakkie bij Els gedaan.
Was erg stil daar, zonder die kleine rakker.

Maar goed, ze kan al een goeie streep licht zien, dus het gaat de goeie kant op!
Wie weet wordt het zicht meer en meer en kan ze gewoon weer gaan zien.
Ik hoop het van harte. 
En donderdag doe ik het rondje gewoon wéér in m'n eentje!

OT: De naam Els is verzonnen. Dat je niet denkt, dat ik iemands privacy aan het schenden ben...

16-01-17

De gek en de dwaas van Haarlem

.
Een tijdje geleden schreef ik hier een stukkie over een gek, die heel Haarlem vol loopt te kalken.
Dit stukkie was dat: LMS


De hele stad is volgekladderd: de binnenstad en de buitenwijken en zelfs in de randgemeenten, zoals IJmuiden en Overveen.
Het is dan ook niet verwonderlijk, dat ik niet de enige ben, die dit heeft opgemerkt.
In het Haarlems Dagblad stond een heel artikel over deze figuur, want het schijnt dat het regent van aangiftes van vernieling bij de politie.
Men denkt, dat het niet één persoon is, maar een groep.
Dat het een soort van sproeien is, dat katers ook doen: dit is mijn territorium.


Op Facebook is inmiddels een oproep gedaan of iemand weet, wie er achter dit gekladder zit.
"Losers Moeten Schrobben",  heeft iemand gesuggereerd.
Maar ja... wie zijn die Losers dan?

Hier het krantenartikel:


En hier nog een paar van de honderden LMS-en...


Ik ben er voor: Losers Moeten Schrobben!




13-01-17

Het Trafo-huisje in de Noorder Schoolsteeg

.
Zoals beloofd hier een paar foto's van het trafo-huisje, dat ik voor Sjoerd heb gefotografeerd.
Ik werd er op attent gemaakt door een prent van Eric Coolen in De Haarlemmer:


Henry en ik zijn de dag daarop de stad in gegaan om de locatie te zoeken.
En ja hoor!
Gevonden...
Op de hoek van de Noorder Schoolsteeg bij de Wijngaardtuin in Haarlem.
Henry heeft meteen zijn favoriete (alsof door de bliksem getroffen!) pose aangenomen:


En hier zie je het overzicht van een trafohuisje, helemaal vol gekladderd.


Jammer dat het zulk somber weer was.
In het voorjaar zal ik nog eens langs gaan.
Misschien zijn de deuren dan overgeschilderd, hoewel dat vragen om nieuw gekladder is...


Ben zeer benieuwd naar de volgende prent van Eric in de serie "Verscholen Haarlem"

PS. Toevallig heeft webbie Di Mario in 2014 hetzelfde Trafo-huisje voor Sjoerd gefotografeerd. Een tijdje geleden dus. Het was toen wel mooier weer. Sjoerd heeft het in zijn blog gezet. Leuk om te lezen!! Klik op Trafo Di Mario 



12-01-17

Meneer Aap en de levende dingen

.
Weet jij dat Meneer Aap fantastisch kan koken?
Het ene recept is nog lekkerder dan het andere.
Vol overgave staat hij aan het aanrecht en roert in de pannen.
Dit keer maakt hij een verrukkelijke soep, lekkerder dan dit kan bijna niet: een hele dikke groentesoep!
Er gaat van alles in, als het maar groente is. En steeds even proeven of er niet nog wat bij moet!


Als de soep klaar is gaat Meneer Aap aan tafel.
Hij schept zichzelf een grote kom in en begint te lepelen.
Eigenlijk eet hij veel te vlug, zo lekker vindt hij het, ook al is de soep nogal heet.

Maar dan blijft zijn lepel een tijdje boven de dampende kom hangen.
Je ziet dat hij in een filosofische bui is...
Hij kijkt naar de mooie soep vol heerlijke groentes.


"Alles wat we eten heeft geleefd",  zegt hij.
Hij kijkt verbaasd op.

Ik knik...
Ja, alles wat we eten heeft geleefd.

11-01-17

Inspiratie

.
Sja...
Waar haal je steeds inspiratie vandaan om een stukkie te schrijven?
Soms vraag ik me ook wel eens af waarom ik een weblog heb.
Het is best veel werk, ook al ziet het er wel eens simpel uit.
Je ziet het er niet altijd aan af, zogezegd...
Daar zullen mijn webbies het wel mee eens zijn. Die moeten op hun eigen weblog vaak ook nogal ploeteren, denk ik.

Daarom vind ik het zo prettig dat ik zo nu en dan iets opgestuurd krijg.
Dank je wel, E! Vooral doorgaan!

Deze is wel toepasselijk wat dat betreft:


Dus... niet stoppen, hè!!
Gewoon doorgaan...
Ik vind het leuk en ik heb er wat aan...

En jij... waar haal jij meestal je inspiratie vandaan?

10-01-17

Stadsdichter

.
Dit nieuwe jaar heeft Haarlem een nieuwe stadsdichter.
Ik weet niet of andere steden ook zo'n dichter hebben, maar Haarlem in ieder geval wel.
In de afgelopen vier jaar was dat Nuel Gieles en dit jaar is verkozen: Willemien Spook.
Zie hoe er van alles misging bij de verkiezing: stadsdichter (klik)

Willemien Spook heeft een mooi gedicht ingestuurd voor de verkiezing.
Natuurlijk gaat het over Haarlem. Sorry... een beetje te lang voor een weblog, maar hierboven bij de link "stadsdichter" kun je het (als je zin hebt) vinden en lezen.


Waarom ik nu een stukkie over Willemien Spook schrijf is eigenlijk omdat de titel boven een krantenartikel in "De Haarlemmer" me aansprak:  


 "Mijn voelsprieten staan altijd uit"

Dat heb ik namelijk ook!
Als je een weblog hebt ben je altijd op zoek naar onderwerpen.
Je maakt een inspirerende foto of snuffelt in tijdschriften.
Het is natuurlijk wel iets anders dan minimaal zes gedichten per jaar te moeten schrijven, maar toch.
Ik ben net zo nieuwsgierig als Willemien en mijn voelsprieten staat ook altijd uit, of moet ik zeggen: aan?!

Dit is het eerste gedicht van Willemien Spook over de BAVO, de kathedraal hier aan de Leidse Vaart:


Ik ga gauw op pad voor een nieuw onderwerp...
Net als de stadsdichter...

09-01-17

Voor Sjoerd

.
Hoi Sjoerd,

jij verzamelt foto's van trafo-huisjes van over het hele land en soms nog zelfs ver daar buiten.
Ik heb je er al een paar van opgestuurd.
Deze bijvoorbeeld:


Haha! Elke keer als ik dat zie moet ik zo lachen om die gekke Henry!!~

Maar goed... voor degenen die meer wil zien, klik op:  trafo-huisjes
er zitten hele mooie objecten tussen!

Deze week stond er een mooie illustratie van Eric Coolen in de serie "Verscholen Haarlem" in het Haarlems Weekblad .
Een geweldige kunstenaar! Ik ben fan van hem:


Eric Coolen heeft een hele aparte stijl. Ik vind het gaaf!
Wat je ziet is een transformatorstation.
Dus echt iets voor Sjoerd.
Ik moet het bouwwerk alleen nog in de stad opzoeken.
Vroeger was het eigendom van het GEB. Onder de drie schoorstenen stonden drie losse transformatoren.
Ja, morgen ga ik er even langs.
Op de hoek van de Noorder Schoolsteeg bij de Wijngaardtuin (tussen de Jansstraat en de Grote Markt)
Ik zal de foto van het echte object laten zien en natuurlijk aan Sjoerd opsturen...

06-01-17

Laatste tip(s)

.
Ja, ik hoor je al denken: hehe... eindelijk de laatste tip!
Geeft niks hoor.
Ik kan er tegen!

De laatste tip voor een goed jaar is eigenlijk een soort van compilatie van de afgelopen week.
Ik heb er drie uitgepikt, omdat ik denk dat ze belangrijk zijn.

Roddel niet!
Toon dankbaarheid voor alle goeie dingen die op je pad komen.
Glimlach meer.

Dat is het, daar gaan we het mee doen.
En dan, aan het eind van het jaar zul je zien, dat het je een stuk gelukkiger heeft gemaakt.
(Als je het al niet was!)

Succes!








05-01-17

Tip nummer vier

.
Alle tips die ik hier op mijn blog zet pas ik zelf toe.
Ik heb ze zelfs uitgeprint en ze liggen open en bloot op tafel, waardoor ik er steeds weer even op kan kijken. Vandaar dat ik ook zo gelukkig ben...


Zo nu en dan lees ik iets waarvan ik denk: "Dát is nog eens mooi! Dát wil ik doorgeven...""

Zo las ik laatst een interview met Erica Terpstra.
Ik hou van haar! Geweldig mens.

Dit is wat ze in het interview zegt:

"Dankbaarheid moet je doorgeven. 
Dat was een opdracht die ik van m'n vader kreeg als 8-jarig meisje. 
Later heb ik dat teruggelezen in boeddhistische boeken. 
Als je gelukkig bent, moet je proberen dat diezelfde dag nog door te geven aan een ander. 
Al is het maar door je arm om iemands schouder te slaan of een knipoog te geven. 
Daar kun je zelfs als 8-jarige wat mee. 
Ik heb mijn hele leven geprobeerd om zo te handelen en die aandrang voel ik momenteel nog veel sterker."


Dus deze tip van Erica geef ik graag door. Mooi he! Tel je zegeningen...

04-01-17

Tip nummer drie

.
Komen de tips al je neus uit?
Goed zo!
Want hier is er nog een!!

Een vrouw, Marci Shimoff,  heeft een boek geschreven over geluk.
 "Happy for no reason" heet het boek.


Er staan meer dan 20 tips in. Die hebben jij en ik niet nodig, ik weet het.
We zijn al zo gelukkig... Toch?
Maar toch... veel mensen kunnen wel een steuntje in de rug gebruiken.
En daarom hier één van de tips: 

Hou eens op met klagen. 

Het schijnt dat we gemiddeld 70 keer per dag klagen...
Jammer! 
Van klagen word je ongelukkig.
Tip: elke keer als je ergens over klaagt doe je een euro in een spaarpot.
Na een paar dagen zul je merken, dat je steeds minder muntjes in die spaarpot doet...

Mijn lieve schoonmama Oma Mia zei altijd: "Niet klagen maar dragen..."
Dat was haar slogan. 
(En: "Ere wie ere toekomt" maar dat is een ander verhaal...)
We moesten altijd om haar lachen als ze dat weer zei.
Maar zit een heuse waarheid in.

Niet klagen maar dragen...


Dit vind ik toch wel zo leuk aan honden... Joehoe! Heerlijk rennen en dollen...
Zonder reden gelukkig zijn. Ik moet er altijd om lachen en dat maakt mij dan ook weer gelukkig!
Ik denk echt dat als ik lach (of glimlach) dat er iets gebeurt in mijn hersenen waardoor ik me gelukkig voel.
Dus... leedies en gentlepiepel: mondhoeken omhoog en lach!






03-01-17

Nog één tip...

.
Dit is de week van de tips!
Niet iedereen kan zich er in vinden, maar dat maakt me niet uit.
Als je er een graantje van wilt mee pikken... welkom!!

Het volgende plaatje kwam ik tegen op het www:


Vrij vertaald:

"Waarom zou je deze maand niet beginnen met een lege pot en die vullen met briefjes met daarop goede dingen die gebeurd zijn?!
Dan... met Oud en Nieuw leegmaken en kijken wat voor geweldige dingen er dat jaar zijn gebeurd."

Ik ga het doen!
Ik heb alleen op dit moment nog maar een heel klein potje, maar ik vervang het in de loop van het jaar door een veel grotere. Je snapt zeker wel, dat ik er 365 volgeschreven papiertjes in doe!


Het eerste papiertje zit er al in...
Ik zal onthullen wat ik er gisteren op heb gezet, maar verder blijven de notities tot het einde van het jaar voor mezelf:









02-01-17

Een goed nieuwjaar!

.
Het was een goed jaar: 2016!
Ik kan met dankbaarheid terugkijken naar alle goeie dingen die op mijn pad zijn gekomen.
Met weemoed denk ik aan degenen die dit jaar naar de eeuwige jachtvelden zijn gereisd. Rust zacht Riet, Annelies, Kea, Ben, Clasien, Moeder Buschman, Lydia.
Ik ben blij, dat jullie in mijn leven waren... 

Maar we gaan door! We duiken het nieuwe jaar in. 
Dat gaat dus 2017 heten. Ja, logisch toch?!

Ik heb een paar tips voor je om dat nieuwe jaar goed door te komen:


Natuurlijk spreek en lees jij vloeiend Engels, maar voor degene die dat niet doen ga ik de tekst even vertalen:

Als jij wilt, dat 2017 een goed jaar is: 

- Ga niet op de bank zitten en er op wachten.
- Ga er op uit
- Maak een verandering
- Glimlach meer
- Wees opgewonden
- Doe nieuwe dingen
- Gooi weg wat je dwars zit
- "Ontvolg" negatieve mensen op de sociale media
- Ga op tijd naar bed
- Sta op tijd op
- Wees trots
- Roddel niet
- Toon meer dankbaarheid
- Doe dingen die je uitdagen
- Wees dapper

Kijk... Goeie tips, toch?!
Ik ga er voor en ik hoop jij ook!

Ik wens je een mooi en gezond en levenslustig en gezellig 2017 toe!






22-12-16

Tot volgend jaar...

.
Met nog een paar foto's van onze hoffotograaf van ons kerstconcert van afgelopen zondag, 18 december in de Nieuwe Kerk in Haarlem neem ik afscheid van het oude jaar.
Ik ga me voorbereiden op Chanoekah, wat ik elk jaar weer een heel mooi licht-feest vind.
De kandelaar (de chanoekiah) moet worden opgepoetst. De kaarsen uitgezocht.
En elke dag, acht dagen lang, steken we er weer een extra kaars bij aan... tot de chanoekiah helemaal vol is...


En daarbij lekkere latkes eten: heerlijke gebakken aardappelkoekjes...
En soefganiot: een soort van mjammjam gevulde oliebolletjes.



Maar eerst nog even de beloofde fotoos.
Het kerstconcert van Vrouwenkoor Malle Babbe was een heeeeel groot succes.
Een bomvolle kerk, met heel veel vrienden van me en... mijn dochter en de kleinkinderen... daar werd ik zoooo blij van!
Mensen die te laat kwamen moesten staan of gingen op de grond zitten...
Kijk eens... deze man is zelfs een soort van midden in het koor gaan staan, ik had het niet eens in de gaten...


Leny, onze dirigent, was lekker op dreef.
Onze keeltjes waren goed gesmeerd en het ging fantastisch..
We zongen nog een kerst-wiegeliedje voor de kleine Jonah, het eerste kleinkindje van onze Ella.
Ze zei later: "Het leek wel of Jonah gedoopt werd..."


Het was een topmiddag.
En nu ga ik een topvakantie houden.
Gewoon een lekkere blogpauze...
Tot in het nieuwe jaar!




(foto's: Henry Kloostra)